خواص و مضرات شنبلیله

شنبلیله: از درمان سل استخوانی تا کنترل قند خون

شنبلیله (Fenugreek) یکی از سبزیجات اصلی غذاهای ایرانی (مانند قورمه‌سبزی) است که در مناطقی از ایران، مصر، هند، اسپانیا و ایتالیا می‌روید. این گیاه علاوه بر طعم و عطر مطبوع، حاوی مواد مغذی ارزشمندی چون مواد چرب، نشاسته‌ای، ازته، فسفره و ماده‌ای به نام «گونل لین» است.

ترکیبات شیمیایی و ارزش غذایی

تحقیقات جدید نشان داده‌اند که شنبلیله سرشار از اسید نیکوتینیک (نیاسین یا ویتامین B3) است. این ویتامین دو اثر مهم دارد:

• پیشگیری از بیماری «پلاگرا».
• گشادکننده عروق خونی.

خواص درمانی اثبات شده

۱. تقویت استخوان و درمان سل

تحقیقات دانشمندان نشان داده است که شنبلیله در رفع سل استخوانی اطفال بسیار مؤثر است. همچنین اثرات مفیدی در بهبود سل ریوی دارد.

۲. کنترل دیابت و قند خون

در طب سنتی از قدیم برای مداوای بیماری قند (دیابت) استفاده می‌شده است. مصرف این گیاه برای افراد مبتلا به مرض قند بسیار سودمند است.

۳. تقویت گوارش و درمان لاغری

به دلیل داشتن مواد فسفره، آهن و دیاستازهای مختلف، شنبلیله تقویت‌کننده لوزالمعده است. این خاصیت باعث فعال شدن دستگاه هاضمه و درمان لاغری‌های مفرط می‌شود.

۴. درمان بیماری‌های پوستی (پماد شنبلیله)

برای رفع التهاب‌های سطحی پوست، می‌توان از پماد شنبلیله استفاده کرد.

روش تهیه: ۳ تا ۴ قاشق سوپ‌خوری دانه شنبلیله را با سرکه مخلوط کرده و روی موضع بمالید.

روش مصرف عمومی

برای تقویت عمومی بدن و بهره‌مندی از خواص شفابخش آن (جسمی و روحی)، بهتر است دانه شنبلیله و گیاه آن را قبل از غذا مصرف کنید.

نکته: دانه شنبلیله بوی تند و ناپسندی دارد؛ برای رفع این بو، می‌توان دانه پودر شده را با مواد معطر مخلوط کرد.